RSS  

دومین نمایشگاه گروهی منتخب نسل نو که در گالری هما بر گزار شد ، آش دهان سوزی نبود . اگرچه آسیا بی کلکل نمی شد !

به نظر می رسد ، این قسم نمایشگاه ها به آش کشک خاله می ماند ، چراکه اگه بخوری پاته اگه نخوری پاته . و به قول فردوسی :

                        سخن هرچه گفتیم همه خیره بود               آب روان از بنه تیره بود

اول : به اعتقاد من ، این نمایشگاه بسیار بی برنامه بود . چراکه قبل از بر گزاری هر نمایشگاهی ، مانیفست و اهداف و نوع آثاری که در انتخاب نهایی قرار خواهند گرفت به وضوح تشریح می شود . اما نتیجه چیز دیگری شد . چراکه اگر به موی خر شمردن باشد ، بسیاری از ما بیش از این شمرده ایم . به هر حال ما نمی دانستیم که نسل نو ، باید مطلقا رئالیست یا مطلقا آبستره باشد .

دوم : به نظر می رسد ، از لحاظ داوری ، زور بعضی آقایان چون آغداشلو و نصر به بقیه که چشمشان آلبالو گیلاس چیده و آن روی ورق را نخوانده اند چربیده و شاید در واقع آنقدر آش داغ خورده اند که به پالوده هم دارند فوت می کنند !

سوم :  آیا فیگوراتیو بودن آثار نشان دهنده جو فیگوراتیو و در اصل جو فیگوراتیو کلاس های داوران این نمایشگاه نبود ؟ آیا توجه بیش از حد به پرتره دلیلی جز جو زدگی داوران دارد ؟ پرتره هایی که اکثرا ضعیف بودند !

با این اوصاف ، به زعم من ، این داوری چیزی نبود جز از ریش برداشتن و به سبیل پیوند کردن !

چهارم : از حق که نگذریم به جز اندک تعدادی که به انگشتان یک دست هم نمی رسید ، کار خوب داشتیم ، اما در کل نه رئالیسم خوبی ارائه شد و نه آبستره قابل توجهی . و باید بگویم از این دست و از این ریخت آثار بسیار دیده ایم .

                        آسوده کسی که خر ندارد                    از کاه و جوش خبر ندارد

پنجم : از نکات قابل توجه دیگر ، تعداد 5/67 درصدی منتخبین خانم نسبت به تعداد اندک 5/32 درصدی آقایان بود .

ششم : از ایراد های دیگری که می توان بر این نمایشگاه نسبت داد ، چیدمان نا متناسب آثار ، نور پردازی نامطلوب و شلوغی دیوار ها بود !

از این گدشته ، برخی از آثاری که به تعداد اندکشان اشاره کردم ، قابل تامل تر بودند . یکی از این آثار توسط مقداد لر پور ارائه شده بود که به لحاظ اجرا ، تکنیک و ذهنیت ، سرو گرنی از آثار هم سنخش بالاتر بود . ذهنیتی که پیش از این در اواخر سال 1385 در نمایشگاه اختصاصی لر پور در گالری میر میران خانه هنر مندان ارئه شده بود . و اکنون شکل غنی تر و منسجم تری به خود یافته است . و این توفیق ثمره باوری است هوشمندانه .

اثر دیگر مربوط می شود به راضیه قدیمی . راضیه قدیمی ذاتا ذهنیتی اکسپرسیونیستی دارد و آثارش به تبع تسلسل پیوسته و رو به رشد ، کمال می یابد . بر خورد غیر متعارف او ، پرورش یافته سادگی در دریافت و ارائه آن چیزی است که در درونش احساس می کند و از این رو به شدت ماهیتی نا خود آگاهانه دارد . او در بسیاری از آثار متاخرش ، موضوعاتی را تصویر می کند که در مواجه با آنها تاثیر پذیر شده . احساس ناامنی کرده ، از چیزی منزجر شده و یا در مسئله ای دچار تردید شده و از این جهت است که انسان هایی که او تصویر می کند به شکل غریبی ، مریض ، گیج ، سر درگم و نا متعادل به نظر می رسند .

از این حیث آثار بهمن محمدی و طه حیدری نیز استطاعت بررسی بیشتر را نیز دارند .

این نمایشگاه از ۱۳ تا ۲۳ مرداد ماه ۱۳۸۶ در گالری هما بر قرار است .