نمایشگاه ، آثاری با متریال های گوناگون و عمدتا با معیارهای انتزاع مدرن را در بر می گیرد . در بررسی عمیق تر این آثار ، قدرت  بازیهای دیالکتیکی ، در آن دسته از آثاری که با ارزش های استتیکی معاصر رقم خورده ، رو به تزاید می نماید . چراکه حاوی انگیزه های درونی تر و نمایان تری نسبت به اشکال ارگانیک  کلاسیک گونه است ، اگرچه غنای آن شکلی تثبیت نشده دارد . این نگرش ، تاکیدی است بر ویژگی های حقیقت پردازانه هنر معاصر که بر تاثیرات عمیق تر آن با التهاب و هیجان درونی که در ذهن بیننده ایجاد می کند ، صحه می گذارد .

مدیای مستقل دیروز تمام آن چیزی است که به نظر می آید و از این جهت است که تهی بودن از آثار رادیکال در این نمایشگاه جای تامل دارد و از این حیث نگران کننده است که مدیای مستقل دیروزکه با کارکردی نسبی مهجور مانده ، اکنون زیر مجموعه ای از امکانات التقاطی چند رسانه ای امروز است و به قولی از خاکستر تجربیات گوناگون زاده نشده است !

مجسمه مدرن ، ویژگی هایی چون ، علم گرایی نسبی ، بازی های دیالکتیکی و بیان انگیزش های نا خودآگاهانه را مورد توجه قرار می دهد . و در شکلی نمادین ، اسطوره تمدن مکانیکی و مالیخولیای معاصر را با تاکید بر جنبه های تاریخی و غریزی و هر آنچه در ارتباط با شناخت انسان و الگوهای روانشناختی اوست ، نشان می دهد . از این روست که در اکثر موارد ، سلف پرتره در جریانی موازی با سلف اکسپرشن قرار گرفته و هنرمند از این طریق دست به شناخت بیشتر خود می زند و به دنبال حقیقت در زوایا و لایه های پنهان ذهن ، شناور می شود و بدین صورت با درک پویه های زیبای طبیعت ذهن که در حقیقت مستور است به حظی آکنده از الهام دست می یابد .

سلف پرتره ، می تواند بر ارتباط شگرف و متقابل هنرمند و دنیای پیرامونش تاکید کند و از این دیدگاه می تواند منبع بزرگ و حائز اهمیتی باشد که مستلزم  بررسی های روانشناسانه و روانکاوانه است . و از این رو قابل اهمیت است که هنرمند نماینده ای ازتفکر و تامل در امور جزیی یا به قول دیگر امور رمز آمیز هستی است .

برخی اندک  از آثار ارائه شده در این نمایشگاه کیفیت ویژه ای را به نمایش می گذارند و از این طریق بر عواملی تاکید می کنند که از ناشی از توهمات ، سر درگمی ها و تخریب ذهن است ، از این رو کانون هر پدیده ای را ابتدا در خویشتن باز شناسی می کنند . غیر عادی بودن و نامطلوب انگاشتن شرایط جنبه ای از اعتقاد آنها به تصنعی بودن دنیای پیرامون و تداعی هر باوری اعم از ظن و تردید ، بیهوده انگاری یا انزجار را نشان می دهد ، گویی تکیه گاهی برای هیچگونه اندیشه ستایش بر انگیز یا شفا دهنده در درجهان برای خود متصور نیستند . از این رو با قصد و نیت و یا نا خودآگاهانه  نمی توانند بر جنبه ای مهم از زندگی معاصر تاکید کنند و آن مجالی برای ستایش از مواهب طبیعت است .با توجهی عمیق تر در می یابیم که از آن بصیرت به طرز محتومی دور شده ایم و دیگر هوشیاری در دامان معنویت را طلب نمی کنیم .

اگر اکسپرسیو شدن را جزیی از مد گرایی هنری امروز تصور نکنیم و تمام اتفاقات را روندی طبیعی در آفرینش اثر هنری از سوی هنرمند بدانیم ، بیقین در مواجه با آتشفشانی از نفی و انکار هستیم و مادامی که مفری نیابیم گرفتار و سردرگم خواهیم بود و هنری که نتواند راهی برای رهایی ازقید این بد اقبالی بیابد محکوم به بی اعتماد کردن مخاطب است .

با آنچه که گفته شد ، توفیقی نسبی نسیب برخی آثار ارائه شده در این نمایشگاه می شود ، آثاری که بیشتر از حیث تکنیکی و جذابیت های اجرایی انتخاب شده اند و بیقین جای آثار مفهومی تر و با محتوا ، خالی به نظر می رسد . چراکه در مواجه با غنی ترین شکل ارائه شده هنوز با اشکال تکراری مواجه می شویم ، بنابر این چیزی نمی تواند تاثیری عمیق تر از این احساس بر بیننده داشته باشد .اما در هر حال نگرش بر این آثار خالی از لطف نیست .

نمونه ای از آثار ارائه شده در این نمایشگاه :